تصدّق يا مصالحه با افراد محصور و معدود . مؤلف گويد : طرح اينمسئله نسبت به ازمنه سابق استكه نوعا زرگران يا حرفه‌هاى مشابه آن چنانچه گذشت مزدى كار مىكردند به اين نحو كه مثلا شخصى شمشى از طلا يا نقره به زرگر مىداد كه آن را براى وى انگشتر يا النگو و يا چيزى ديگرى بسازد بهرا براى ساختن آن بواسطه اعمال سوهان و كنده‌كارى و به كار بردن ظرائف و دقائق ديگر براده و خورده‌هائى پاى دستگاه جمع مىشد و موضوع حكم مذكور مصداق پيدا ميكرد ولى در اين ازمان كه نوعا بلكه تمام زرگران به اين نحو كارشان نيست بلكه مايه از خودشان بوده و شمش يا غير آن را كه متعلق بخودشان هست به صورت اشياء زينتى درمىآورند يا صاحبان حرفه‌هاى مشابه كه سرمايه از خودشان مىباشد اين مسئله موضوع نداشته و قهرا حكمش جارى نيست مگر نسبت به برخى موارد يا بعضى اماكن . متن : خاتمة - الدراهم و الدنانير يتعينان بالتعيين عندنا في الصرف و غيره ، لعموم الأدلة الدالة على التعيين ، و الوفاء بالعقد ، و لقيام المقتضي في غيرها . خاتمه بيع صرف شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين :